13 december 2007

'Ho, ho, ho.... tring tring!'

OUD-ZUID - Als je op zoek bent naar een Actueel in Beeld zo rond de kerst, dan denk je al gauw aan een indrukwekkend lichtspektakel, zoals die reuzenkerstboom op de Dam, maar die leggen we nog wel een keer vast. Maar nee, voor mij is het deze kerstman op de fiets, aan de gevel van fietsenreparateur en –stalling ‘Emma Fietsen’ in de Emmastraat in Oud-Zuid. Tja, hoe kan het ook anders: Amsterdam knotsgekke fietsstad, schreef ik al eerder. Dan is het logisch dat Santa Claus niet per arrenslee komt maar op de fiets - ‘ho, ho, ho... tring tring!’ Bovendien is vrijwel nooit sprake van een witte kerst in Nederland, meestal een natte. Kennelijk is de kerstman goed op de hoogte van dat Amsterdammers fervente fietsendieven zijn dan wel helers. Daarom heeft hij dan ook – geheel volgens de hoofdstedelijke traditie – zijn voorwiel met een dikke ketting aan het hekwerk vastgemaakt. Anders komt er niets terecht van cadeautjes bezorgen. Bescheiden lichtspektakel of niet, al die op hol geslagen bekeurende agenten zullen in elk geval niets aan deze kerstman verdienen. Of het moet de milieupolitie zijn die hem aanhoudt wegens een overdaad aan voor- en achterlichten.

* * *

Nog maar twaalf dagen te gaan dan is het zover: de Moeder aller Lichtfeesten, zowel internationaal als commercieel. Het is nu op menige hoek een kerstboompje uitkiezen of er in de rij voor staan. Kerstsfeer maakt zelfs in de file staan aangenaam. Als ik na vijven naar huis fiets dan is het al pikkedonker en het is gewoon genieten bij de stoplichten van het kerstverlichtingspektakel in de Van Baerlestraat. Dan lijken alle lichten daarvan onderdeel te zijn.

8 december 2007

De muur van de slachter

BUITENVELDERT - Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat vijftien vooraanstaande mannelijke Surinamers – zogenoemde “tegenstanders” van het Bouterse-regime – in Fort Zeelandia in Paramaribo standrechtelijk werden geëxecuteerd, door met macht, alcohol en mogelijk ook drugs benevelde militairen, en niet zonder dat zij vooraf waren gemarteld en mensonterend vernederd.

Eigenlijk ben ik te laat voor de jaarlijkse korte fakkeloptocht – ter hunner nagedachtenis voor de 26ste keer – naar het Surinaams consulaat aan de De Cuserstraat in Buitenveldert. Op de uitnodiging stond “verzamelen” om 16.15 uur. Vanuitgaand dat Surinamers nooit op tijd zijn of beginnen, had ik zo getimed dat ik iets later kon arriveren zodat ik de stoet lopend en oplichtend kon vastleggen. Tot mijn verbazing en schrik is de op de verzamelhoek met de Amstelveenseweg geen kip te bekennen. Ik zie wel een cameraploeg alweer ingepakt de andere richting oplopen. Rondom een iel boompje, voor nummer 11, liggen bloemen en vlammende restanten van de fakkeloptocht.

‘We zijn iets eerder begonnen”, vertelt Romeo Hoost, nabestaande en organisator, me even later. Ik voel me zo dom als een falend, beginnend journalistje; het moment suprème is alweer voorbij! Ik had wel deze kruizen tegen de muur zien staan en ze in elk geval uit armoede vastgelegd. Gelukkig maar. Het heeft, nu zo achteraf, iets morbides. Is dat niet wat ze met je doen in dictatoriale regimes als je standrechtelijk executeren; tegen de muur toch?! De verdwenen stukjes uit de geëmailleerde tegels lijken wel kogelinslagen. Nabestaanden en sympathisanten stonden, opgepakt in de kleine keukenruimte, zich te warmen aan koffie en thee. En zoals bij regenachtig weer betaamt, hadden ze – zo lijkt het – niet hun paraplu’s maar hun kruizen, die ze al 25 jaar met zich meetorsen, buiten laten staan. Ondanks de broeierige tropen en omstandigheden moeten de vijftien slachtoffers deze zelfde morbide kilheid, die deze uitsnede van de zijmuur van het consulaat uitstraalt, hebben ervaren toen zij zich door iedereen en God verlaten voelden en overgelaten aan de klauwen van de “vijanden van het volk”. Een ware slachtersmuur.